Een Hongaars feest

Nagele binnenkomen is een ritueel. Ploegstraat, Eggestraat en Akkerstraat wijzen op verbondenheid met het boerenland. Maar als je het dorp echt wilt binnengaan, beland je in de Voorhof: Nagele is een tempel van het Nieuwe Bouwen van de vijftiger jaren.

Parkeerdienaar

De Voorhof leidt je naar de Ring, die ons overigens niet onzichtbaar maakte. Via de Ring bereik je de hof van je keuze. Bij de Karwijhof zagen we al van verre een parkeerdienaar in lichtgevend, kort gewaad, die ons met plechtige gebaren duidde waar ons wereldse voertuig gestald kon worden. Uiteraard moesten we de weg naar het Heilige der Heiligen te voet afleggen: richting Hongaarse vlag

Hogepriesters

Daar aangekomen vielen ons direct tussen de al aanwezige stervelingen de twee Hogepriesters op, in het zwart, met hagelwitte kazuifels, die als twee rotsen in de branding hun geloof in de geest van de gastronomie en de gastvrijheid met ons wilden vieren.
En vieren werd het! En de geest was er! Zonder vijven en zessen werden we door Kaspar en Tammo, want die waren het, en door Giena, warm verwelkomd. Zij stelden ons voor aan de andere gasten: buurtgenoten, vertalers, brouwers (zij kunnen de geest in de fles krijgen!), vrienden, kinderen, enz. Mooie verlichting, Hongaarse muziek!
Het welkom had een geestrijk karakter: het kiezen van een drankje uit al de veelkleurige flessen met vooral veel biersoorten, die ons vanaf een hoge tafel tegemoet straalden. In een reusachtige pan werd borrelend de goulash klaargekookt, en onder partytenten stonden uitnodigende tafels waaraan we ons aan het Hongaarse menu en de vele gesprekken tegoed konden doen.

Kaspar hield een stimulerend welkomstwoord, met natuurlijk aanvullingen van Tammo. Daarna: praten, eten en drinken.

Poesta-plaat

De Hongaarse poesta-plaat met salami, kolbasz en peperworst, aangevuld met lekker brood, reuzel en kruidenboter, oefenden de zintuigen voor letterlijk en figuurlijk het pièce de résistance: de echte goulash. Deze werd opgediend in ruime kommen en gevolgd door een bijzonder toetje: de pannenkoeken met walnoten, ijs en warme chocoladesaus.

Herinneringen, brouwprocessen, vakantiebestemmingen (met nadruk op Hongarije natuurlijk), onderwijservaringen, werk en tijdsbestedingen werden tijdens de gesprekken resp. opgehaald, besproken, geëvalueerd, uitgewisseld en onderzocht in opperbeste sfeer.

Eigenlijk moeten we nu naar Hongarije om na te gaan of daar dezelfde geest heerst. Maar aan het eind van de avond gingen we wel, maar ‘gewoon’ naar huis, door de Voorhof weer naar buiten: goed gevoed en lekker vast op de weg, dankzij de goulash!

Kaspar, Tammo en Giena, geweldig bedankt voor dit mooie feest!

Jan Kwast